20 Mart 2017 Pazartesi, 14:33
Elif Özcan
Elif Özcan elifozcan@turkbeleni.com Tüm Yazılar

Yaşarken hissedelim…

İnsan anlamaya ve anlamlandırmaya çalışan bir varlıktır. Kim olduğunu, ne olduğunu, etrafında olup biteni anlamak ister ve anladıklarını anlamlandırarak kendisi ve çevresindekilerle iletişim kurmaya çalışır..İşte tam burda ilişkiler dediğimiz hikayesi başlar..anne karnından başlıyalım hikayeyi, anlatmaya..Milat ordan olsun..Ee..bu miladın öncesi var tabi ezeli ervah.Biz,milat sonrasından açmaya başlıyalım Hikayenin sayfalarını..Bir varmış bir yokmuş😊İnsan yaftasıyla doğup ,bebek,çocuk,genç,yaşlı olup sonrada ölmek varmış..Sonrada kim bilir tekrar milat öncesinden yaşamak..Daha anne karnında anlamaya,anlamlandırmaya başlamadık mı?.Yaptığım bilinç altı çalışmalarında defalarca tanık oldum buna..Daha orda her şeyi duymaya,anlamaya hissetmeye,kaydetmeye başlıyoruz.Bir çalışmamda anne karnındaki kayıtlarına inen cenin pozisyonu alıp,ağlamaya başlıyan danışanımın hikayesini hiç unutmam..Anne baba sürekli erkek çocuğu beklentisinde,ve kendi aralarında sürekli bunu konuşuyorlar..Bunları duyan bebek ağlamaya başlıyor ama ben kızım..Daha orda erkek beklendiği için kendi cinsini reddediyor..Ve dünya ya gelmemek için,direndiğinden  hasarlı bir doğumla doğuyor..Bu fiziksel hasarlarını yıllarca taşıyor..İlk doğdu anlarının kayıtlarında ise şu sahneler var..Annem sürekli ağlıyor kız oldum diye,gelenler ona Ve bana bakıp kızları olmuş yine diyor..Peki sen ne yapıyorsun?Boşluktayım ve artık ne görmek nede duymak istemiyorum diye kendini,kendi de dahil tüm insan ilişkilerine kapatıyor..Bu örnekte anlattığım üzere ilk ilişkimiz  kendimiz ve incecik bir kordonla bağlandığımız annemizle başlıyor..Dünya içinde başka bir dünya gibi,hayat suyumuzun içinde dönüp duruyoruz..Sonrasında Doğumla birlikte hayat yolculuğumuza başlıyoruz..

 

Keskin virajları, taşlı yolları ve görülmeye değer manzaraları ile sürprizlerle dolu uzun bir yolculuk olan hayat!Kimine kısacık, kimine ise asırlardan bile uzun gelen süreç! Bazen yoran, bazen üzen, bazen zorlayan, bazen de nefes kesen serüven! Bu serüvende yalnız değiliz hiç birimiz..Ailemiz,arkadaşlarımız,tanıyıp tanımadığımız bir çok kişi ile birlikte yolculuk ediyoruz..Yolculuğumuzun yorucu olmaması,güzel manzaralarla dolu olması için insan ilişkilerimiz çok önemli..

Bir insanın ilişkilerinin niteliği, o insanın yaşamının kalitesini belirler. İlişki sorunları, gerçekte iletişim yani düşünce alışverişi sorunlarıdır ve yaşamın değişik yönlerinde kendini gösterir. Aile yaşamında anne-babanızla aranızda sorunlar yer alabilir: Fikirlerinizi dinlemiyor, düşüncelerinizi sürekli olarak bir kenara itiyor olabilirler. Ne zaman konuşmaya kalksanız, kendinizi bir tartışma içinde buluyor olabilirsiniz.

Bu tür iletişim sorunları, eşiniz, çocuğunuz,sevgiliniz,nişanlınız ya da arkadaşlarınız arasında da söz konusu olabilir; farklı görüşlere sahip olduğunuz için, çevrenizdekilerle sürekli sürtüşme içinde olabilirsiniz.

Kişilerle ilişki kurma yönteminizden hoşnut olmayabilirsiniz. Daha yakın arkadaşlık ilişkileri kurmak istediğiniz halde, çevrenizdekilerin size ilgisiz kaldığını, konuştuğunuz zaman sizi pek dinlemediklerini, belkide hiç anlaşılmadığınızı düşünebilirsiniz.

İletişim sorunlarını çözmeden doyumlu bir yaşam sürdürmek olanaksızdır. Çevredindeki kimselerle anlamlı ilişkiler geliştirmesini beceremeyen kimse, bu yüzden kendini yalnızlık içinde hisseder.Hayatımızdaki insanlarla iletişimlerimiz,ilişkilerimiz elbette çok önemli.Fakat çoğumuzun atladığı bir şey var..Kendimizle olan iletişim ve ilişkimiz..O kadar çok başka insanlara odaklıyız ki her şeyin bizde başladığını unutuyoruz..Hep sorarım en önemli ilişkiniz kiminledir?Ailem,eşim,çoçuğum..Hayır en önemli ilişkimiz ilk önce kendimizle olandır Daha sonra diğerleri..Mutlu,sağlıklı keyifli ilişkiler gerçekleştirmek, kişinin kendini değerli görmesiyle sevmesiyle başlar.Kendiyle barışık olmayan,anlaşamayan,kendini tanımayan,çözemeyen biri aynı sorunları başkalarıylada yaşar..iç dünyamızda Ne varsa dışımızada o yansır..

Hadi o zaman bu gün ilk önce kendimize bir selam verelim,gülümseyelim..Başkalarını bırakıp kendimize bir odaklanalım.Merkezimize dönüp,kendimiz olalım,kendimizi başkalarına uydurmak için uğraşmayalım..Önce kendimizi bilip,kendimiz olalım..Sen varsan her şey var sevgili okuyan..Sen yoksan hiç bir şey yok..Kendini ne kadar tanır,bilir mutlu eder, kendine dost sevgili olursan,başkalarınada o kadar olursun..Önce sen…..Nietzsche den bir şiirle,ilişkiler konulu yazıma burda virgülü bırakırım ☺

 

Zaman varken kendine zaman ayır ki zaman seni kendinden ayırmasın..

 

ÖYLE BİR HAYAT YAŞIYORUM Kİ

 

Düşün, kim üzebilir seni senden başka?

Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen?

Kim mutlu edebilir seni, sen hazır değilsen?

Kim yıkar, yıpratır sen izin vermezsen?

Kim sever seni, sen kendini sevmezsen?

Her şey sende başlar, sende biter…

Yeter ki yürekli ol, tükenme, tüketme, tükettirme içindeki yaşama

sevgisini .

Ya çare sizsiniz ya da çaresizsiniz…

 

Öyle bir hayat yaşıyorum ki,

Cenneti de gördüm, cehennemi de.

Öyle bir aşk yaşadım ki,

Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de.

Bazıları seyrederken hayatı en önden,

Kendime bir sahne buldum oynadım.

Öyle bir rol vermişler ki,

Okudum okudum anlamadım.

Kendi kendime konuştum bazen evimde.

Hem kızdım hem güldüm halime

Sonra dedim ki ‘ söz ver kendine ‘

Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin.

Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin.

Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin.

Korkarak yaşıyorsan, yalnızca hayatı seyredersin.

Öyle bir hayat yaşadım ki, son yolculukları erken tanıdım.

Öyle çok değerliymiş ki zaman,

Hep acele etmem bundandı

Anladım…

Nietzsche

Üye Girişi yaptıktan sonra yorum yazabilirsiniz. Giriş

Turkbeleni Gazetesi